ص?حه اصلی | فروردین 1385 »

برای اولین بار..

به نام خدا..

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

     هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود..

               صحنه پیوسته به جاست..

                                                                  خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

سلام.

        خیلی ?کرم مشغول بود که چه جوری این راهو شروع کنم.

تو آزمایشگاه الکترونیک این شعر رو دوباره دیدم. اما شاید به خاطر حر? های مسئول پیر آزمایشگاه این قدر رو من اثر گذاشت.

می گ?ت : به دکتر علوی گ?تم :" این بچه ها چرا این جوری شدن؟ نسبت به همه چیز بی ت?اوت..." راستی چرا این جوری شدیم؟ من که هستم . تو رو نمی دونم.واقعاً بی ت?اوت شدیم.

2-3 ه?ته پیش ر?تم انقلاب دنبال یه کتاب درسی؛ رو پل عابر یه زنه دراز کشیده بود که گدایی میکرد، منم از کنارش رد شدم. ?کر می کردم اون موقع که اون راه درست رو انتخاب نکرده. الان یه جوریم از اون کارم..

یه جا خوندم "سهراب سپهری" هر وقت یه جایی کسی رو مشغول گدایی می دیده ، خیلی متاثر می شده و بدون اینکه بشمره مقدار پول تو جیبشو میداده به او..

هر چند یه سو ء است?اده هایی باعث شده آدم ها انسان دوستیشون کم رنگ شه.

سعی می کنم مرتب بنویسم.الان خوشحالم .

سینا.11:17

نوشته شده توسط sina در ساعت | نظرخواهی (6)